zondag 28 december 2008
donderdag 25 december 2008
vrijdag 19 december 2008
Bijna 15 jaar geleden....
....hoorde ik op een zondagavond, tegen het einde van Studio Sport, dat Ayrton Senna was overleden. 's Middags had ik zijn ongeluk gezien op het circuit van Imola tijdens de Grand Prix aldaar en al direct bleek de ernst van zijn situatie uit de nietsontziende televisiebeelden. Uren verstreken zonder nieuws en in een tijdperk zonder internet en mobiele telefoons was de informatie beperkt tot de spaarzame TV- en radioberichten. En toen volgde dat bericht uit de categorie 'waar was je, toen....'
Helden , daar zijn er niet zoveel van. Misschien ingegeven door de nuchtere Hollandse volksaard zijn er voor mij heel weinig mensen die die titel verdienen. Ayrton Senna is er één van, en waarom nou precies is moeilijk te definiëren. Met zijn religieuze ideeën had en heb ik niets en de Braziliaan kon zeer onsportief en bijna onmenselijk voor zijn omgeving zijn. Het zullen wellicht zijn onwaarschijnlijke toewijding en ongrijpbare genialiteit zijn.
Onder meer die eigenschappen zorgden er waarschijnlijk voor dat de rechtervoet van God zo populair was over de hele wereld. En nog steeds is, want er zijn talloze fansites en artikelen op internet te vinden over Senna. Merchandise is nog steeds volop te koop, zijn naam leeft voort in een stichting en bij menig Formule 1 race hangen nog steeds spandoeken met Senna als onderwerp. Documentaires worden nog steeds gemaakt, en biografieën nog altijd geschreven.
Logisch ook, want dit fenomeen was een vat vol tegenstrijdigheden. Soms geniaal op het asfalt, soms onbegrijpelijk naïef. Soms arrogant op het stuitende af, soms twijfelend over alles en iedereen. Keihard voor zijn tegenstanders, maar begaan met het lot van kinderen. Vaak beledigend ten opzichte van zijn eeuwige rivaal Alain Prost, zelfs in de tijd dat ze teamgenoten waren. Maar ook de man die op de grid van de GP van Imola, luttele minuten voor zijn fatale ongeluk, via de radio de gestopte Fransman aansprak als 'mijn vriend Alain, die ik mis'.
Was Senna de beste? Nee. Niet als je op een klinische en analytische manier naar zijn prestaties kijkt. Die eer valt te beurt aan Michael Schumacher, die zo ongeveer elk record in de Formule 1 wist te breken en als hij nog mee had gereden had hij er waarschijnlijk nog een aantal kunnen aanscherpen. Schumacher was een exceptioneel talentvolle coureur, die daarnaast -onder andere- de kwaliteit bezat een team volledig naar zijn hand te zetten, een eigenschap die Senna in mindere mate kenmerkte.
Ayrton Senna was wél de grootste. Een begrip dat niet te vangen is in records en statistieken, maar vele autosportliefhebbers zullen instemmend knikken. De rijder die het onmogelijke mogelijk maakte achter het stuur, de prins van de pits, de koning in de regen, de keizer van Monaco. De rijder ook die er vrijwillig voor koos om op een slap koord te balanceren, constant strijdend om de grenzen van zijn kunnen op te zoeken en deze te verleggen.
Die strijd zou hij op 1 mei 1994 verliezen in de Tamburello bocht op het circuit van Imola. The Untouchable bleek tastbaar, om veertien minuten over twee tijdens de Grand Prix nabij het staatje San Marino. Ayrton Senna da Silva werd 34 jaar en was het laatste dodelijke slachtoffer in de Formule 1. Regelmatig leggen fans nog een bosje bloemen in de inmiddels verlegde bocht neer.
dinsdag 16 december 2008
En we strepen er weer twee weg
Nadat Honda en Audi vorige week, al dan niet gedeeltelijk, de autosport vaarwel zegden, kunnen we nu Suzuki én Subaru uit de WRC deelnemerslijst schrappen. Van Suzuki keek ik niet zo op, maar het terugtrekken van Subaru heeft de autosportwereld wel verrast. Ook hier is de economische crisis de boosdoener, en zo kunnen we toch wel spreken van een aardig domino-effect in de autosport. Vraag is wie de volgende is. Ik denk dat ik mijn centen op Toyota ga zetten. Zelfde problematiek als collega-autofabrikant Honda, en geen fluit gepresteerd. Trulli verklaarde vorige week nog volgend jaar een Grand Prix te winnen, maar ik vrees dat hij dat op zijn PlayStation 3 zal moeten doen.
Stuwende kracht achter het Subaru rallyteam was overigens al 20 jaar Prodrive, dus die hebben het rustig volgend jaar. Prodrive is overigens het bedrijf van David Richards, en laat die nou net als kandidaat-koper van het voormalige Hondateam gelden. Optelsommetje of wishful thinking, de tijd zal het leren. Het zou in ieder geval de autosport wel weer een steuntje in de rug geven. Met Toyota eruit zou je nog maar 16 auto's op de grid krijgen, en de WRC moet het slecht met Citroën en Ford doen. Waarbij het ook nog maar de vraag is of die doorgaan, want Ford USA staat aan de rand van de afgrond en wat heeft Citroën er dan nog als enige te zoeken? Een rally met drie auto's, nee bedankt.
Volgens afspraak zullen de Formule 1 teams verregaande besparingen gaan invoeren. De details zijn overal al te lezen geweest, dus die zal ik hier niet opsommen. Jan Lammers had nog wel een mooie suggestie: schaf de motorhomes af. Goed idee, want dit zijn onderhand complete paleizen geworden. In het Hilton ben je slechter af tegenwoordig. Lammers verwees ook naar het feit dat een A1 GP team wordt gerund voor 5% van de kosten die in Formule 1 gemaakt worden, en er toch spektakel is. Over dat laatste kun je nog wel eens discussiëren, maar hij heeft een punt. Al vergeet hij wel te vermelden dat de A1 serie in zijn geheel vanaf het begin elk seizoen dieprode cijfers laat noteren.
We zullen snel zien of er nog teams afvallen. Klein doemscenario'tje: begin volgende week Toyota, en later in de week Ford en Citroën, die daarmee tevens de WRC om zeep helpen? En is voor de Volkswagen- of Mitsubishicoureurs Dakar al afgelopen voordat de rally in Zuid-Amerika begonnen is? Hopelijk niet, en neemt iemand (Richards/Prodrive?) het voormalige Honda Formule 1 team over. En besluit Toyota daardoor het nog een seizoen aan te zien. Of besluit het Amerikaanse congres de autoindustrie aldaar extra te steunen. Dat zou het sentiment in ieder geval weer wat naar de positieve kant stuwen, en dat kan de autosport momenteel wel even gebruiken.
zondag 14 december 2008
De laatste Echte Kerel
Ze zitten er wel eens tussen, van die troosteloze zondagen. Brak van een uit de hand gelopen zaterdagavond, en een herfstweer waar je bij je volle verstand geen mens doorheen durft te sturen. Campingsmoking aan, muziekje erbij en op de bank hangen is dan het recept. En dan wil ik nog wel eens door de memory lane van mijn Formule 1 herinneringen slenteren. Al doende kwam de vraag in mij op wie de laatste echte kerel in de Formule 1 was, en dan heb ik het slechts over de coureurs. En al verder terug in de tijd vallen er wel een flink aantal af. Beginnen we even met het huidige deelnemersveld. Hamilton? Te plastic. Alonso? Echte mannen huilen niet, in ieder geval niet continu. Vettel? Heeft nog jeugdpuistjes, en zal die ook voorlopig houden.
Sutil dan? Speelt piano, laat maar. Piquet? Leuk koppie, maar er zit niks in. Webber? Aardige vent, maar te weinig glamour. Nee, het is duidelijk dat we het hier niet moeten zoeken. Dan maar verder terug in de tijd, naar de (bijna) gestopten. Barrichello? Veel te lief. Coulthard? Vierkante kaken, maar te degelijk. Michael Schumacher? De allerbeste, maar te klinisch. Jacques Villeneuve dan? Wel een rebels karakter, maar zonder de klasse van vader Gilles. Illustere namen als McNish, Montoya en Frentzen kunnen we om uiteenlopende redenen ook wegstrepen, en zo komen we uiteindelijk terecht in oktober 2002. Op het circuit van Suzuka in Japan reed toen, in een Jaguar-Cosworth, de Ier Eddie Irvine zijn laatste rondjes in de Formule 1.
Hij eindigde daar als negende, maar de mooiste prestatie vond eerder in het seizoen plaats. Irvine denkt nog steeds met veel genoegen terug aan de Grand Prix van Monza, waar hij een derde plek wist te behalen, zijn enige podiumplek in zijn afscheidsjaar. Irvine stond op het podium naast Barrichello en Schumacher, die de één-twee voor Ferrari pakten. Irvine had natuurlijk eerder voor Ferrari gereden, en de tienduizenden tifosi beschouwden Eddie dan ook als één van hen. Een mooie prestatie, maar eerlijk gezegd zijn er natuurlijk betere rijders geweest. Irvine was altijd een redelijk sportieve en competitieve rijder, maar moest natuurlijk bij Ferrari naast Schumacher tweede viool spelen. En in die rol deed hij het in die periode zeker niet slecht.
Als je Barrichello zou vragen hou het nou is om tweede rijder te zijn bij Ferrari omdat je de mindere coureur bent, zal hij je waarschijnlijk verongelijkt naar de keel vliegen. Irvine kreeg al eens dezelfde vraag voorgelegd, en zei toen nuchter: 'Schumacher was simpelweg de beste, klaar.' De Ier vat het allemaal niet zo zwaar op, en die eigenschap heeft er misschien voor gezorgd dat zijn talent er niet optimaal is uitgekomen. Talent had hij zeker, en daardoor - in combinatie met zijn flair - werd hem door sommigen een grote toekomst in de F1 voorspeld. Al direct in zijn eerste F1 race baarde hij overigens opzien, nadat hij door Ayrton Senna op een ronde was gezet. Senna liet daarna als koploper de teugels een beetje vieren, en Irvine vond het wel erg langzaam gaan.
Prompt besloot de Ier Senna weer te passeren, toen deze achter een andere achterblijver bleef hangen. Senna moest hierdoor Irvine wederom op een ronde zetten, en was zeer geïrriteerd. Na afloop zocht de Braziliaan Irvine op in de pitbox, waar al snel een verhitte discussie volgde. Deze werd beëindigd door Senna, die Irvine met zijn vuist door de pitbox lanceerde. Een opmerkelijk debuut derhalve, en na nog twee seizoenen bij Jordan mocht hij achter het stuur van een Ferrari plaatsnemen. Zijn opvallendste seizoen kende hij in 1999, toen hij, door een gedeeltelijk gemist seizoen ( door een gebroken been ) van Schumacher en het falen van de concurrentie, tot de laatste race het beste uitzicht had op de wereldtitel. Hij werd daarin derde, maar McLaren rijder Hakkinen werd eerste, en daarmee wereldkampioen.
Schumacher werd tweede, en er zijn twijfels of de Duitser wel voluit is gegaan. Der Michael was als de Verlosser binnengehaald door Ferrari om de eerste titel in twintig jaar op te strijken, en nu dreigde de tweede rijder er met de bloemen vandoor te gaan. Dat gebeurde dan ook niet, en het jaar daarop vertrok Irvine naar Jaguar. Hij reed nog drie jaar voor het kwakkelende team, voordat hij eind 2002 besloot dat het welletjes was en zijn helm aan de wilgen hing. Irvine is momenteel niet erg actief in de autosport, en behoudens een column voor Virgin Media houdt hij zich niet al te veel met de Formule 1 bezig. Irvine is zeker niet dom en boerde goed op de beurs, en dat stelt hem in staat zijn Playboy-achtige levensstijl in stand te houden, op zijn jacht of in één van de huizen die hij bezit.
Want zo kennen we Irvine natuurlijk ook: als flamboyante playboy die na een wilde nacht zó vanuit zijn jacht zijn Formule 1 auto instapte, om de GP van Monaco te rijden. En graag door de pitlane liep met een paar bloedstollende pitpoezen, voorzien van een cupmaat waarvan het getal niet meer in dubbele cijfers viel uit te drukken. Bepaald niet vies van een feestje, en niet onder de indruk van de commentaren daarop. En daarbij niet te beroerd om een beetje tegen heilige huisjes aan te schoppen. Nee, dit soort karakters vind je niet meer in de Formule 1. Daar overheersen toch de ideale schoonzonen, al dan niet geholpen door een paar mediatrainingen. Eddie Irvine was niet de allerbeste rijder ( maar laat een Nederlander het hem maar nadoen ), maar wel de laatste Echte Kerel.
woensdag 10 december 2008
Is Jos de klos?
Eerder schreef ik al over de aanklacht die tegen Jos Verstappen is ingediend, wegens mogelijke mishandeling van zijn echtgenote. Op 5 januari zal de Belgische rechter hier uitspraak over doen, waarbij Verstappen bij een veroordeling een celstraf van acht maanden boven het hoofd hangt. Uiteraard krijgt de zaak de nodige media aandacht, zoals dat nu eenmaal gaat bij bekende (auto)sportmensen. Na de uitspraak zal ik daar ook wel over berichten, maar zolang het tegendeel niet bewezen is, is Verstappen natuurlijk wel onschuldig.
Verstappen reageerde gisteren in AD Sportwereld op de aantijgingen, en daarbij was het duidelijk dat deze zaak een behoorlijke impact heeft op de Limburger. Verstappen vreest dat zijn imago voor altijd beschadigt zal blijven, wat de uitspraak ook zal zijn. Hij overweegt dan ook zijn helm aan de wilgen te hangen en in de anonimiteit te duiken. 'Dit stempel blijft voor eeuwig op mij zitten', verklaarde de voormalige Formule 1 coureur. 'Er wordt een vies spelletje gespeeld'.
De uitspraken over een eventuele beëindiging van zijn loopbaan zijn mogelijk ingegeven door de emoties die Verstappen momenteel in zijn greep houden, al vrees ik wel dat hij gelijk heeft wanneer hij het over een stempel voor het leven heeft. De berichtgeving over de zaak is inmiddels de landsgrenzen al voorbij (bv. autosport.com), en helaas ontbreekt hier en daar de nuance wel een beetje. En dan blijven de geruchten nu eenmaal lang rondzingen, ook nadat de uitspraak is geweest.
Wat daarbij niet in het voordeel is van Verstappen, is de haat-liefde verhouding die veel autosportliefhebbers met hem hebben. Tegenover elke mooie prestatie die hij op het asfalt heeft neergezet, staat wel een verhaal over gezeur over geld, verbroken contracten, of uitstappen tijdens een race. En er zijn nog steeds mensen die hem kwalijk nemen dat hij de A1 serie kort voor de race in Zandvoort verliet. Tel daar het bekende kop/maaiveld spreekwoord bij op, en een veroordeling is al snel de trend binnen de publieke opinie.
Kortom, de messen waarmee Verstappen bij een eventuele veroordeling gefileerd zal worden, worden al geslepen. Er zijn genoeg sporters die op basis van veronderstellingen en hele en halve waarheden een forse deuk in hun imago hebben opgelopen, ook zonder ergens voor veroordeeld te zijn. Mochten op 5 januari de aantijgingen waar blijken te zijn, zal ik daar ook gerust op scherpe wijze mijn mening over geven. Voorlopig echter, en hopelijk ook na de uitspraak, is Verstappen onschuldig, en verdient hij het voordeel van de twijfel.
maandag 8 december 2008
Iemand nog een paar knaken over?
Ondanks de onzekerheid die de wankele economie met zich meebrengt, schijnt er voor het Honda team toch al een aantal potentiële kopers te zijn. Honda gaf al aan niet de hoofdprijs voor het team te hoeven krijgen, en het zou mij niet verbazen als het team straks, na het tonen van een solide business plan en een baangarantie voor een deel van de Honda crew, voor een symbolische dollar van de hand wordt gedaan aan een koper.
Daarbij wordt de naam David Richards in met name de Engelse media veelvuldig naar voren gebracht als mogelijke koper. Richards is voormalig teambaas van BAR, dat hij - ironisch genoeg - aan Honda verkocht, en wilde reeds met Prodrive in de F1 stappen. Door onduidelijkheid over reglementen ging dat niet door, maar het Honda team zou wel eens een mooie kruiwagen kunnen zijn voor een comeback in de Formule 1 klasse.
Richards ontkent ondertussen hij interesse heeft, een bekend spel om de prijs nog wat te drukken. Ross Brawn en Nick Fry roepen dat het team een geweldige auto heeft gebouwd voor 2009, en hopelijk zal dat volgend jaar waar blijken te zijn. Jenson Button zal men overigens niet aan zijn contract houden, en Button zal waarschijnlijk snel voor Toro Rosso testen, waarmee de stoelendans aldaar nog wat in hevigheid zal toenemen.
Of het stoppen van Honda een domino-effect teweeg zal brengen, is moeilijk te voorspellen. De Formule 1 heeft wel meer moeilijke tijden doorstaan, maar ook andere fabrikanten zullen afwegingen moeten maken. Zo zijn de verkopen van BMW met zo'n 25% teruggelopen, en verwacht ook McLaren volgend seizoen 30% minder inkomsten te genereren. De teams willen nu dan ook een groter deel uit de TV-opbrengsten van Ecclestone ontvangen.
Ook in andere raceklasses ontkomt men overigens niet aan de malaise. Nog geen twee weken geleden presenteerde Audi de R15 als opvolger van de succesvolle R8/R10 Le Mans prototypes. Kort daarop meldde Audi dat men zich terugtrekt uit de Le Mans én American Le Mans series, en de peperdure auto zal waarschijnlijk slechts rijden tijdens de 12 uur van Sebring, alsmede de beroemde 24 uur van Le Mans, te verrijden in juni volgend jaar.
Dat levert een mooi bruggetje op naar Jos Verstappen, die daar vorig jaar immers wist te winnen. Tegen de rappe Limbo is 8 maanden cel geëist, wegens het slaan en verwonden van zijn vrouw, met wie hij in een echtscheiding verwikkelt is. Nu moet dit geen roddelrubriek gaan worden, en is Verstappen natuurlijk onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Maar mocht het zo zijn: opsluiten in de donkerste diepte en de sleutel weggooien.
Dan zetten we wel een Honda in zijn cel, met een privé-grindbakje er omheen....
donderdag 4 december 2008
Honda trekt de stekker eruit
Vraag blijft natuurlijk wel wat er nu met het team gaat gebeuren. Wellicht dat het team een doorstart kan maken, waarbij Ross Brown misschien zijn oude werkgever Ferrari tot de levering van motoren kan verleiden. Aan de andere kant: wie is er in deze tijd van economische tegenspoed zo gek om er een pak geld tegenaan te gooien? Een F1 team runnen kost handenvol geld, en vereist een lange adem. De eventuele koper moet snel handelen, want Honda zal het team bij het uitblijven van een koper al over een maand opheffen.
Een triest einde van Honda's F1 avontuur, waarbij natuurlijk nooit zeker is of dit afscheid van tijdelijke of definitieve aard is. Hopelijk zal deze beslissing geen trend inzetten, want meerdere fabrikanten hebben te maken met dezelfde problematiek. En ondanks hun optreden als veldvulling de laatste jaren, verdienen Button en Barrichello een mooier afscheid. Maar ja, samen 20 miljoen euro salaris opstrijken en niet presteren is niet langer uit te leggen aan de duizenden Honda-medewerkers die vrezen voor hun baan.
Misschien is het nuchter bekeken de juiste beslissing van Honda, maar het blijft jammer dat men op deze manier de F1 moet verlaten. De resultaten vielen zoals gezegd tegen de laatste seizoenen, maar de Japanse fabrikant heeft in het verleden toch meermaals zijn sporen verdiend in de hoogste autosportklasse. Het is te hopen dat er nog een koper gevonden wordt, want een vermindering van het aantal auto's op de grid is geen goede zaak voor de F1. Heeft Michiel Mol geen zin om weer een paar honderd miljoen euro te verpatsen?
woensdag 3 december 2008
De karavaan is onderweg
Langzaam maar zeker slaat de Dakar-koorts weer een beetje toe. Velen zullen bij het horen van 'Dakar' denken aan het onmogelijke duinzand, de uitgebrande autowrakken, de privécoureurs die diep in de nacht binnenkomen en pas na een urenlange reparatie hun slaapzak kunnen opzoeken, en de TwinTurbo DAF die Jan de Rooij, met een sjekkie in de mondhoek en 200+ op de teller, over de onmetelijke zandvlaktes wist te sturen. Heroïsche beelden, waar le Dakar al ruim dertig jaar garant voor staat.
Vorig jaar vond de rally geen doorgang, vanwege de dreiging van terroristische aanslagen op het Afrikaanse continent. De organisatie heeft besloten dit jaar uit te wijken naar Zuid-Amerika, waar de karavaan Chili en Argentinië zal aandoen. Ik moet nog even afwachten of ik daar het echte Dakar-gevoel bij ga krijgen, want de rally hoort wat mij betreft in Afrika thuis. De organisatie claimt een mooi parcours met voldoende zand te hebben ontworpen, al associeer ik Zuid-Amerika toch meer met tropische regenwouden.
Het zal even wennen zijn, maar het oorspronkelijke idee van een rally voor amateurs en avonturiers met de start in Parijs, is natuurlijk al lang verandert door de aanwezigheid van zeer professionele fabrieksteams en de strakke organisatie. Dit neemt niet weg dat de privérijders het evenement toch een heel apart karakter geven, tezamen met de loodzware omstandigheden. Ik zal de rally dus zeker volgen, en misschien weten bijvoorbeeld Hans Stacey en/of de gebroeders Coronel voor Nederlands succes te zorgen.
De voertuigen van de ruim 800 deelnemers zijn na de technische keuring inmiddels verscheept, en over een maand zal de rally in Buenos Aires beginnen. Voor de editie in 2010 wil de organisatie overigens toch weer het Afrikaanse continent aandoen, waarmee de rally weer zijn vertrouwde gezicht zal terugkrijgen. Een mooi vooruitzicht, want als deelnemer is het gewoon verplichte kost rondom het Roze Meer nabij Dakar te rijden, op weg naar een plek in de eindklassering van het laatste grote avontuur.
dinsdag 2 december 2008
Een boze Braso
Nu een noodgedwongen afscheid van de Formule 1 steeds waarschijnlijker lijkt te worden, lijkt de druk Rubens Barrichello een beetje te veel te worden. Recentelijk gaat hij met Michael Schumacher de strijd aan, met wie hij in de periode 2000-2005 bij Ferrari reed. Vorige week ventileerde Rubinho zijn frustraties al door te klagen over zijn rol in het team gedurende deze periode. Hij beweerde sneller te kunnen zijn dan Schumacher, als het team dat had toegelaten.
Bijvoorbeeld in Oostenrijk tijdens de GP in 2002, waarin hij de Duitser in de laatste ronde voorbijliet. Barrichello schreeuwt nu moord en brand door te stellen dat hij dat deed nadat hij eigenlijk net besloot hem niet voorbij te laten, maar direct daarna zou Ferrari hem hebben verteld dat hij dan zijn ontslag zou krijgen. Zo zou Schumacher weer kostbare punten in de strijd om het wereldkampioenschap binnenhalen, en zo geschiedde.
Hij beweert te kunnen bewijzen dat de Duitser hier van wist, maar eigenlijk...what's new? Dat teamorders toen gegeven werden wisten we al. En ondanks dat het nu verboden is, is het een publiek geheim dat deze nog steeds gegeven worden in de F1. En bovendien: sneller dan Schumacher? Misschien in deze en nog een paar andere wedstrijden, maar leg de uitslagenlijsten over de gehele periode even naast elkaar, dat zegt wel genoeg denk ik.
Beetje laf om dat nu, op de drempel van zijn afscheid, pas te roepen overigens. Eerst nog even een paar jaar je zakken vullen bij Ferrari en je mond houden, dan Honda nog even een poot uitdraaien door een vorstelijk betaalde wanprestatie te leveren en als je gewipt wordt de vermoorde onschuld uithangen. Was zo'n grote kerel geweest toen het er om ging in Oostenrijk, en had je poot op het gas gehouden in de laatste paar ronden, pantoffelheld!
Vorig weekend troffen de twee kemphanen elkaar tijdens een kartwedstrijd voor het goede doel, en alsof het zo moest zijn raakten de twee elkaar. Na de race toonde winnaar Barrichello zich weer een onvervalste drama queen door te stellen dat de Duitser hem in de banden had gedrukt, en zei dat 'Schumacher schijnt te geloven dat hij in een oorlog verzeild is geraakt. Misschien was hij vergeten dat hij in Brazilië aan het karten was en niet in Duitsland'.
Nogal overdreven allemaal, en je weet nu eenmaal dat je niet tegen Schumacher moet rijden als je wilt lachen op de baan. Die wil nu eenmaal wél altijd winnen. Schumacher reageerde nuchter op Barrichello's commentaar: 'Rubens beklaagt zich altijd. Of hij nu wint of verliest'. Treffende opmerking wat mij betreft, zeker op dit moment. Rubens, maak je niet druk, volgend jaar heb je tijd genoeg om kartwedstrijden te rijden...
maandag 1 december 2008
Robert erin, Duitsland eruit?
In de Duitse krant Der Tagesspiegel gaf de circuitdirecteur van Hockenheim aan dat zonder overheidssteun de Duitse Formule 1 GP in 2010 acuut in gevaar komt. Vorig seizoen was er al een tekort van ruim vijf miljoen euro, en het circuit kan dit niet nóg eens ophoesten. Volgend jaar wordt de Duitse GP verreden op de Nürburgring, maar de organisatie aldaar heeft al laten weten dat niet jaarlijks te kunnen budgetteren. Zo lijken er in één klap (wederom) twee traditionele circuits van de kalender te verdwijnen.
Met Hockenheim heb ik niet zoveel, maar het verdwijnen van de race op de Nürburgring zou ik jammer vinden. Natuurlijk rijdt men al jaren niet meer over de historische Nordschleife, maar het feit dat ik daar voor het eerst een Formule 1 auto voorbij zag en hoorde komen (Jacques Villeneuve in een BAR-Supertec, overigens), maakt dat ik dit circuit niet graag zie verdwijnen van de kalender. Bovendien was ik daar getuige van een krankzinnige race, waarin Johnny Herbert uiteindelijk wist te winnen.
Hopelijk weet men daar nog ergens een zak met geld vandaan te toveren, want straks zitten we weer met een race in een zandbak opgescheept. Of in Eurodisney, in India, in Moskou, in Londen, geruchten en plannen zijn er genoeg. Locaties waar overigens voornamelijk de sponsors vrolijk van zullen worden, want voor de echte liefhebber gaat de F1 hiermee toch richting reizend circusgezelschap. Misschien nog een idee voor Ecclestone: breng even een zak geld mee naar het palmeiland in Dubai...
