De laatste Echte Kerel

Ze zitten er wel eens tussen, van die troosteloze zondagen. Brak van een uit de hand gelopen zaterdagavond, en een herfstweer waar je bij je volle verstand geen mens doorheen durft te sturen. Campingsmoking aan, muziekje erbij en op de bank hangen is dan het recept. En dan wil ik nog wel eens door de memory lane van mijn Formule 1 herinneringen slenteren. Al doende kwam de vraag in mij op wie de laatste echte kerel in de Formule 1 was, en dan heb ik het slechts over de coureurs. En al verder terug in de tijd vallen er wel een flink aantal af. Beginnen we even met het huidige deelnemersveld. Hamilton? Te plastic. Alonso? Echte mannen huilen niet, in ieder geval niet continu. Vettel? Heeft nog jeugdpuistjes, en zal die ook voorlopig houden.

Sutil dan? Speelt piano, laat maar. Piquet? Leuk koppie, maar er zit niks in. Webber? Aardige vent, maar te weinig glamour. Nee, het is duidelijk dat we het hier niet moeten zoeken. Dan maar verder terug in de tijd, naar de (bijna) gestopten. Barrichello? Veel te lief. Coulthard? Vierkante kaken, maar te degelijk. Michael Schumacher? De allerbeste, maar te klinisch. Jacques Villeneuve dan? Wel een rebels karakter, maar zonder de klasse van vader Gilles. Illustere namen als McNish, Montoya en Frentzen kunnen we om uiteenlopende redenen ook wegstrepen, en zo komen we uiteindelijk terecht in oktober 2002. Op het circuit van Suzuka in Japan reed toen, in een Jaguar-Cosworth, de Ier Eddie Irvine zijn laatste rondjes in de Formule 1.

Hij eindigde daar als negende, maar de mooiste prestatie vond eerder in het seizoen plaats. Irvine denkt nog steeds met veel genoegen terug aan de Grand Prix van Monza, waar hij een derde plek wist te behalen, zijn enige podiumplek in zijn afscheidsjaar. Irvine stond op het podium naast Barrichello en Schumacher, die de één-twee voor Ferrari pakten. Irvine had natuurlijk eerder voor Ferrari gereden, en de tienduizenden tifosi beschouwden Eddie dan ook als één van hen. Een mooie prestatie, maar eerlijk gezegd zijn er natuurlijk betere rijders geweest. Irvine was altijd een redelijk sportieve en competitieve rijder, maar moest natuurlijk bij Ferrari naast Schumacher tweede viool spelen. En in die rol deed hij het in die periode zeker niet slecht.

Als je Barrichello zou vragen hou het nou is om tweede rijder te zijn bij Ferrari omdat je de mindere coureur bent, zal hij je waarschijnlijk verongelijkt naar de keel vliegen. Irvine kreeg al eens dezelfde vraag voorgelegd, en zei toen nuchter: 'Schumacher was simpelweg de beste, klaar.' De Ier vat het allemaal niet zo zwaar op, en die eigenschap heeft er misschien voor gezorgd dat zijn talent er niet optimaal is uitgekomen. Talent had hij zeker, en daardoor - in combinatie met zijn flair - werd hem door sommigen een grote toekomst in de F1 voorspeld. Al direct in zijn eerste F1 race baarde hij overigens opzien, nadat hij door Ayrton Senna op een ronde was gezet. Senna liet daarna als koploper de teugels een beetje vieren, en Irvine vond het wel erg langzaam gaan.

Prompt besloot de Ier Senna weer te passeren, toen deze achter een andere achterblijver bleef hangen. Senna moest hierdoor Irvine wederom op een ronde zetten, en was zeer geïrriteerd. Na afloop zocht de Braziliaan Irvine op in de pitbox, waar al snel een verhitte discussie volgde. Deze werd beëindigd door Senna, die Irvine met zijn vuist door de pitbox lanceerde. Een opmerkelijk debuut derhalve, en na nog twee seizoenen bij Jordan mocht hij achter het stuur van een Ferrari plaatsnemen. Zijn opvallendste seizoen kende hij in 1999, toen hij, door een gedeeltelijk gemist seizoen ( door een gebroken been ) van Schumacher en het falen van de concurrentie, tot de laatste race het beste uitzicht had op de wereldtitel. Hij werd daarin derde, maar McLaren rijder Hakkinen werd eerste, en daarmee wereldkampioen.

Schumacher werd tweede, en er zijn twijfels of de Duitser wel voluit is gegaan. Der Michael was als de Verlosser binnengehaald door Ferrari om de eerste titel in twintig jaar op te strijken, en nu dreigde de tweede rijder er met de bloemen vandoor te gaan. Dat gebeurde dan ook niet, en het jaar daarop vertrok Irvine naar Jaguar. Hij reed nog drie jaar voor het kwakkelende team, voordat hij eind 2002 besloot dat het welletjes was en zijn helm aan de wilgen hing. Irvine is momenteel niet erg actief in de autosport, en behoudens een column voor Virgin Media houdt hij zich niet al te veel met de Formule 1 bezig. Irvine is zeker niet dom en boerde goed op de beurs, en dat stelt hem in staat zijn Playboy-achtige levensstijl in stand te houden, op zijn jacht of in één van de huizen die hij bezit.

Want zo kennen we Irvine natuurlijk ook: als flamboyante playboy die na een wilde nacht zó vanuit zijn jacht zijn Formule 1 auto instapte, om de GP van Monaco te rijden. En graag door de pitlane liep met een paar bloedstollende pitpoezen, voorzien van een cupmaat waarvan het getal niet meer in dubbele cijfers viel uit te drukken. Bepaald niet vies van een feestje, en niet onder de indruk van de commentaren daarop. En daarbij niet te beroerd om een beetje tegen heilige huisjes aan te schoppen. Nee, dit soort karakters vind je niet meer in de Formule 1. Daar overheersen toch de ideale schoonzonen, al dan niet geholpen door een paar mediatrainingen. Eddie Irvine was niet de allerbeste rijder ( maar laat een Nederlander het hem maar nadoen ), maar wel de laatste Echte Kerel.