Jenson Button heeft een bijzonder jaar achter de rug. Nog geen jaar geleden leek zijn carrière in de Formule 1 door het terugtrekken van Honda aan een zijden draadje te hangen, na een aantal seizoenen waarin de Brit - mede door een hopeloze auto - als veldvulling door het leven ging. Het redden van het team door Ross Brawn gaf Button echter een nieuwe kans die hij met beide handen aangreep. Het gevolg is bekend: het team was de eerste helft van het seizoen bijna ongenaakbaar en Button wist in Brazilië wereldkampioen te worden.
De successen konden Button echter niet verleiden tot een verlengd verblijf bij Brawn. De kersverse wereldkampioen legde het aanbod van Brawn naast zich neer en koos voor een contract bij McLaren, waar de tegenvallende Heikki Kovalainen moest vertrekken en men na een mislukte flirt met Kimi Raikkonen koos voor een volledig Britse line-up. Een op voorhand onverwachte move van Button, en al snel werd aangenomen dat de financiële voorwaarden in het nieuwe contract de doorslag gaven bij de overstap van Button naar de Britse renstal.
Het lijkt daarmee een herhaling van zetten, want al eerder maakte Button een aantal keuzes die eerder gedreven leken door geldzucht dan sportieve aspiraties. Keuzes die niet altijd goed uitpakten: zo was er veel gedoe omtrent zijn geplande overgang van het toenmalige BAR naar Williams in 2005. Button bleek twee contracten te hebben afgesloten maar het BAR team hield hem aan zijn contract, waarna Button in 2005 alsnog in de BAR reed en pas na afloop van dat seizoen de overstap zou moeten maken naar het team van Williams.
De twijfel sloeg echter toe bij Button, die weer onder het contract met Williams uit wilde en daarin uiteindelijk ook slaagde, echter niet nadat Honda - inmiddels volledig eigenaar van het BAR team - een afkoopsom van ettelijke tientallen miljoenen aan Frank Williams overmaakte. In 2006 volgde de eerste overwinning voor Button, maar in de daarop volgende jaren wist hij in de Honda's geen potten te breken. Het waren verloren seizoenen voor Button, die inmiddels volledig in de schaduw stond van de nieuwe Britse held Lewis Hamilton.
Het succes volgde pas toen Button simpelweg geen keus meer had: voor Button was het aan het begin van het 2009-seizoen simpelweg slikken of stikken, toen hij een contract kreeg aangeboden waarin fors gesneden werd maar waaronder Button bij het ontbreken van een alternatief zijn handtekening zette. Ironisch genoeg volgde pas toen de sportieve successen, maar voor Button bleek het niet voldoende voor een verlengd verblijf bij de renstal van Ross Brawn en recentelijk nam Button dan ook de wijk naar concurrent McLaren.
Het leidde tot de nodige kritiek op Button, die daarmee immers het team in de steek liet dat hem de kans had gegeven wereldkampioen te worden en door de overname door Mercedes-Benz een mooie toekomst voor de boeg leek te hebben. Button leek echter munt te willen slaan uit zijn nieuw verworven status als wereldkampioen en zijn beloning belangrijker te vinden dan sportieve overwegingen, waarmee de veelbesproken overstap naar McLaren een feit werd. Waarmee Button dus opnieuw voor de centen leek te kiezen.
De waarheid ligt echter iets genuanceerder. De beloning die Button bij McLaren voor zijn diensten ontvangt is niet significant hoger dan het aanbod dat Brawn GP deed, in ieder geval niet voldoende om een overstap te rechtvaardigen. Het rechtvaardigt de vraag waarom Button dan wél in de McLaren gaat stappen en daarmee kiest voor een onzeker avontuur. Het is dan opmerkelijk te constateren dat uitgerekend déze keuze van Button nu juist niet lijkt ingegeven door financiële motieven, maar door sportieve overwegingen.
Jenson Button heeft, zoals bekend, een geweldig jaar gehad. Veel meer dan een wereldtitel is er immers niet te halen, en zijn zes Grand Prix zeges gedurende het seizoen zijn respectabel. En toch knaagt er iets bij Button. Zijn titel is immers volgens een aantal Formule 1 volgers slechts het resultaat van het feit dat Button vorig seizoen - en met name in de eerste helft daarvan - simpelweg veruit de beste auto had en Button slechts de coureur was die de Brawn heel moest houden en op die manier de titel veilig moest stellen.
Zo simpel ligt het niet (uit het verleden blijkt immers dat de beste auto lang niet altijd een garantie is voor een wereldtitel), maar Button realiseert zich dat de titel niet door iedereen als zijn verdienste wordt gezien en wil dat nu op de enige wijze weerleggen die mogelijk is: door de prestatie te herhalen in een andere auto. En bovendien als teamgenoot van Lewis Hamilton, die een tegenvallend seizoen kende maar een spectaculair debuutjaar kende en in 2008 de titel pakte en daarmee Button volledig overvleugelde.
De keuze van Button is een dappere, maar ondanks het feit dat zijn motieven sportief gezien zuiverder zijn dan in eerste instantie werd aangenomen is het de vraag of deze keuze wél goed uit gaat pakken. McLaren kende een goede tweede seizoenshelft, maar of de auto volgend seizoen mee gaat doen om de prijzen is nog onduidelijk. De overstap van Mercedes naar Brawn zal het er voor het team niet makkelijker op maken en de concurrentie - onder andere zijn voormalige broodheer - zit in de aanloop naar het nieuwe seizoen ook niet stil.
Dan blijft er nog de strijd met Lewis Hamilton om te bepalen wie de beste Britse rijder van het moment is. Het valt te vrezen dat Button niet als overwinnaar uit die strijd zal komen. Button is een uitstekende rijder, maar moet het waarschijnlijk afleggen tegen Hamilton die onder de streep simpelweg de talentvollere rijder is en na een grotendeels dramatisch verlopen seizoen een hoop zal hebben geleerd. En bovendien de lieveling van het team is, ondanks de vertoonde haarscheurtjes die vorig jaar zichtbaar werden in de wederzijdse relatie.
Het valt Button te prijzen dat hij hier niet voor wegloopt en met zijn overstap naar McLaren de confrontatie zelfs opzoekt. Indien hij zijn prestatie van vorig seizoen weet te evenaren - en daarmee Hamilton voorblijft - zal er helemaal niemand meer zijn die twijfelt aan de capaciteiten van Jenson Button, maar de kans daarop lijkt echter niet al te groot. De keuze van Button is daarmee een gedurfde en respectabele, maar als de voortekenen niet bedriegen zal ook déze nieuwe uitdaging wel eens verkeerd uit kunnen pakken. Wederom.
