Binnenkort begint le Dakar weer, de monstertocht over het Zuid-Amerikaanse continent. Ook voor deze editie week de organiserende ASO uit naar Zuid-Amerika, dit jaar voor de tweede maal. In het verleden werd de rally in Afrika verreden (vandaar de naam Dakar, de voormalige eindbestemming) maar de veiligheidsproblemen aldaar noopten de organisatie twee jaar geleden tot een last-minute afgelasting van de race. Vorig jaar week men uit naar Zuid-Amerika, en gezien de terugkeer is dat kennelijk bevallen.
De rally werd direct één van de zwaarste ooit en de beelden vanuit Zuid-Amerika waren minstens even spectaculair als die uit voorgaande edities in Afrika. De organisatie was niet vlekkeloos en dat was een klein smetje op de rally, hopelijk heeft men daarvan geleerd en levert de ASO een keurig georganiseerde rally af. Sportief gezien devalueert het evenement enigszins door het terugtrekken van Mitsubishi als fabrieksteam waardoor Volkswagen een goede kans lijkt te maken hun eerste titel te prolongeren.
Maar misschien kan BMW verrassen, of blijkt een privérijder een verrassende outsider. Als blogger hoef ik natuurlijk niet objectief te zijn en als ik dan een voorkeur voor een winnaar mag uitspreken: Robbie Gordon. Typische Amerikaanse vent en altijd goed voor een paar spectaculaire beelden. Want ook qua rijden typisch Amerikaans: laat ik zeggen recht door zee en zonder al te veel finesse. Wat eigenlijk ook geldt voor zijn auto, en alleen daarom al mag Robbie Gordon deze editie wel winnen. In zijn Hummer.
Het lezen van de combinatie 'Gordon' en 'Hummer' kan ook een heel andere associatie oproepen, en wel die van een ordinaire proletenbak - wat een standaard Hummer natuurlijk ook is. De Race Hummer is echter een kruisbestuiving van voornoemde PC Hoofttractor en een Monster Truck, die je op TV wel eens over tien of meer auto's ziet rijden. Hier geen zacht zoemende turbodiesel onder de kap, geen electronisch geregelde vierwielaandrijving, en ook geen door de windtunnel getekende carrosserie. Integendeel.
De Race Hummer heeft de aërodynamische eigenschappen van een flatgebouw (evenals het gewicht) en de aandrijving zit ouderwets slechts op de achterwielen. Als motor gebruikt men geen ecologisch verantwoord dieseltje maar een benzineslurpende V8 van de oude racestempel: hier is het brute kracht die de rijders uit de problemen moet houden. Lekker simpel, wat voor de hele auto geldt: voor het verstellen van de stoel is geen computercursus nodig en een kapotte versnellingsbak repareer je gewoon met een hamer.
Het staat garant voor de spectaculaire beelden waar de Dakar liefhebbers weer naar uitkijken. Het Zuid-Amerikaanse landschap doet zeker niet onder voor dat in Afrika en de immense duinpartijen zullen wederom voor een flink aantal uitvallers zorgen, met name onder de deelnemende amateurs die vaak na een loodzware etappe nog aan hun auto of motor moeten sleutelen en na een paar uurtjes nachtrust weer van start moeten gaan. Een respectabele prestatie, en wat mij betreft kenmerkend voor le Dakar.
Over ruim een maand gaat het spektakel van start, waarbij het aantal Nederlandse deelnemers overigens minder groot is dan in voorgaande edities. Wellicht kunnen motorrijder Frans Verhoeven of Tonnie van Deijne (in een voormalige fabrieks-Mitsubishi) echter leuke dingen laten zien en kan de in de rally debuterende Jan Lammers aantonen snel te zijn in echt álles dat vier wielen heeft. Medio januari zal duidelijk zijn wie de winnaars zijn, het verloop van de rally is waarschijnlijk weer te volgen op RTL7.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten