De snelste lul ter wereld

Wie Formule 1 zegt, zegt Ferrari. De Italiaanse renstal is al vanaf het prille begin van de Formule 1 actief in de koningsklasse van de autosport en het kende gedurende die periode vele successen. Daarnaast waren er minstens zoveel teleurstellingen en dat ging meestal op z'n Italiaans: met grote pieken en dalen. Onder veel Formule 1 liefhebbers zijn de meningen over Ferrari net zo extreem en tegenover elke hartstochtelijke Ferrarista staat minstens één hartgrondige Ferrari-hater.

Vertegenwoordigers van die laatste groep konden de afgelopen dagen hun hart ophalen. De fuck-up van Ferrari maakte van het team een makkelijk slachtoffer voor Ferrari-bashers, die dan ook vaak en graag de vloer aanveegden met alles wat rood en Italiaans is. Ook in Italië was de kritiek niet mals en een publiciteitsgeile minister maakte er zelfs een politiek item van, nogal overdreven maar tekenend voor de impact die Ferrari in Italië heeft - en niet alleen onder Formule 1 volgers.

Natuurlijk waren de pijlen gericht op Stefano Domenicali, onder wiens leiding het team immers de verkeerde tactiek koos en daarmee de titel weggooide (zie ook eerdere post) en ook Ferrari-baas Di Montezemolo kreeg kritiek te verduren. Felipe Massa bleef redelijk buiten schot: van de Braziliaan werd kennelijk aan het eind van een kansloos seizoen zó weinig verwacht dat zijn kleurloze optreden nauwelijks kritiek kreeg, al speculeren boze tongen al maanden over een rijderswissel.

Fernando Alonso kreeg aanmerkelijk meer kritiek te verduren. Soms op zijn rijden, wat gezien de snelheid van Renault, de foutloze race van Petrov en het karakter van de baan volstrekt onterecht is. Alonso reed met het mes tussen de tanden - zoals eigenlijk het hele seizoen, waarin hij hoogstpersoonlijk de titelkansen van Ferrari in leven hield en regelmatig liet zien misschien wel de beste rijder van het veld te zijn, waarbij slechts zijn eigen team hem van een titel af kon houden.

Tot aanzienlijk meer kritiek leidde zijn reactie na afloop, waarbij de Spanjaard tijdens de uitloopronde Vitaly Petrov opzocht en een gebald vuistje uit de cockpit hief. Voer voor critici - en schreeuwers - om Alonso de mantel uit te vegen, maar voor wat trouwere volgers van de Formule 1 kwam de reactie van Alonso waarschijnlijk niet als een verrassing. Het karakter van Alonso is inmiddels genoegzaam bekend: het akkefietje van de Ferrari coureur was niet zijn eerste.

Menselijk gezien was de teleurstelling best begrijpelijk: de favorietenrol had niets opgeleverd en Vitaly Petrov was tijdens die eerste emotionele reactie een mooi en tastbaar mikpunt om de frustraties op af te reageren: Alonso had immers het laatste uur niet veel anders gezien dan de versnellingsbak van de Renault. Alonso toonde zich in zijn eerste commentaar na de race al realistischer, dat maakt zijn reactie echter niet minder onsportief, onterecht en onprofessioneel.

Op door PR afdelingen geboetseerde koorknapen in de Formule 1 zit niemand te wachten, maar het had Alonso gesierd als hij op een iets andere wijze met zijn verlies was omgegaan. Desnoods door zijn helm door de pitbox te smijten, 's avonds drie gridgirls uit te wonen en stomdronken zijn hotelkamer te verbouwen - maar helaas, Alonso is Alonso: simpelweg een fantastische coureur maar soms een enorme eikel. Zoals in Abu Dhabi, en dus konden de criticasters hun pen weer in azijn dopen.

Het is misschien pijnlijk, maar misschien moet Alonso tijdens de komende Grand Prix-loze periode maar eens een DVD'tje opzetten met de race van zondag. Inclusief de podiumceremonie, met naast Vettel beide McLaren coureurs. Waarvan Jenson Button zijn titel af moest staan - al was dat geen nieuws - en daarom toch teleurgesteld zal zijn geweest. En ook Lewis Hamilton zal de pest in zijn lijf hebben gehad: de Brit deed er werkelijk alles aan maar een nóg grotere stunt bleef uit.

Desondanks leken de beide voormalig wereldkampioenen Vettel zijn titel oprecht te gunnen en de waardering voor de Duitser leek beslist niet gespeeld. Het heethoofd uit Oviedo zou nog iets van kunnen leren van Hamilton, die geen seconde klaagde over een Renault die niet aan de kant ging. En ook in Button viel geen gefrustreerde coureur te ontdekken. Verliezen met klasse, het kan wel degelijk en de coureurs van McLaren lieten dat zondag zien. Alonso, helaas, niet.